ความสูญเสียที่ไม่อยากให้วันนั้นมาถึง ตั้งแต่เป็นเด็กสิ่งที่ทำให้ฉันกลัวที่สุดนั้นคือ  “ความตาย”  นึกทีไรต้องมีน้ำตาไหลทุกที เพราะความตายคือ  การสูญเสีย ฉันไม่อยากสูญเสียใครเลย ฉันไม่อยากเสียใจ ร้องไห้ฟูมฟายและเจ็บปวดใจ คุณลองคิดดูสิหากวันหนึ่งคนที่รักเราได้จากไปแบบไม่มีวันกลับ ไม่มีวันได้พบเจอกันอีก เราจะเป็นยังไง เราคงนอนจมความคิดถึงอย่างทรมาน 

มันเปรียบเสมือนแผลที่ไม่มียาอะไรจะรักษาได้นอกเสียจาก “เวลา”  ไม่อยากให้วันนั้นมาถึงเลย ทุกคืนก่อนนอนฉันชอบนอนคิดว่าถ้าวันนึง พ่อแม่ตายขึ้นมาฉันจะเป็นยังไงนะ คำตอบที่ได้คือ คงร้องไห้เสียใจอาจจะเสียใจจนเป็นบ้าไปเลยด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกว่าในโลกใบนี้แล้วฉันรักพ่อแม่กว่าชีวิตฉันอีกด้วยซ้ำ เพราะพ่อแม่คือทุกสิ่งสำหรับฉัน พ่อแม่คือทุกอย่าง พ่อแม่คือคนบนโลกที่ไม่ว่าฉันจะเป็นอย่างไรพวกเขาก็ยังรัก รักด้วยหัวใจที่ริสุทธิ์จริงๆ ไม่อาจมีใครรักฉันได้เท่าที่พวกเขารักอีกแล้ว

ถึงแม้จะกลัวขนาดไหนแต่ยังไงซะ สิ่งที่ทุกคนบนโลกไม่มีใครหนีพ้นก็คือ “ความตาย” เ พราะทุกคนในโลกมีเกิด มีเจ็บ มีตาย เป็นกันทุกคนทุกครอบครัวอยู่แล้ว ไม่มีใครหนีสิ่งเหล่านี้พ้น ฉันจึงเริ่มคิดว่าถ้ายังไงซะก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว เราจะใช้ชีวิตยังไงให้รู้สึกไม่ทุกข์หากวันเหล่านั้นมาถึง

ฉันเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง พฤติกรรมที่มีต่อคนในครอบครัว จากดื้อรั้น เถียงไม่เคยแพ้ กลายเป็นฉันไม่เถียงพ่อแม่อีกเลย สิ่งไหนที่ถ้าฉันทำแล้วฉันต้องมานั่งรู้สึกผิดทีหลัง ฉันจะไม่ทำเด็ดขาด มันคือกฎเหล็กในชีวิต เพราะฉันไม่อยากต้องมานั่งรู้สึกผิดหรือเสียดายอะไรในตอนที่ฉันไม่มีโอกาสได้ทำมันอีกแล้ว

ทุกวันนี้ฉันก็ยังต้อ งนึกทุกคืนทุกวันว่าถ้าหากวันเหล่านั้นมาถึงฉันจะอยู่ได้อย่างไร ฉันเคยเอาไปคุยกับแม่ แม่ตอบกลับมาว่า คนเราหนีเรื่องแบบนี้ไม่พ้น หากรู้ว่าใกล้จะถึงวันนั้นแล้วคงต้องรีบเคลียแล้วสะสางเรื่องที่ติดค้างในใจออกทั้งหมดเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียจีหลังเพราะสุดท้ายแล้วคนทุกคนก็ต้องจากไปเหมือนกันหมด ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า มันเป็นสัจธรรมของชีวิต ความตายเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เป็นจริงเสมอไม่ว่าจะดูแลตัวเองให้ดีอย่างไร แข็งแรงแค่ไหน สุดท้ายแล้วชีวิตก็ต้องมีวันสิ้นสุดเหมือนกันหมดทุกคน

การที่เราคิดได้ตั้งแต่เนิ่นๆนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่ง เพราะนอกจากเราจะเริ่มปฏิบัติตัวเป็นคนที่คิดดี ทำดี ไม่ทำให้คนข้างกายเสียใจหรือผิดหวังได้แล้วนั้น มันยังทำให้เราไม่ต้องมามีเรื่องเสียใจหรือเสียดายทีหลังอีกด้วย ทั้งยังทำให้มีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับคนรอบข้างและคนที่อยู่ข้างตัวคุณด้วย หากวันใดใครสักคนต้องจากไปก่อน ก็คงจะไม่ต้องมีเรื่องอะไรให้เสียใจมากนัก น้ำตาที่ไหลในตอนนั้นก็คงจะเป็นน้ำตาแห่งความคิดถึงเท่านั้น ไม่ทรมานจากความรู้สึกผิด แต่เป็นเพียงความทรมานที่คิดถึงเท่านั้นเอง

สุดท้ายแล้วคงไม่มีใครหนีความตายพ้น ทุกคนล้วนต้องตาย แต่ถ้าหากยังมีวันให้ได้ใช้ชีวิตแล้วหละก็ จงทำวันเหล่าให้เหมือนเป็นวันสุดท้าย ทำทุกสิ่งที่อยากทำ ทำตัวดีกับคนทุกคน มองโลกในแง่ดีเข้าไว้ อย่าเสียเวลาไปกับการโกรธเกลียดใคร อย่าเสียเวลากับการบั่นทอนจิตใจตัวเอง เวลาที่เรามีเราต้องใช้มันให้คุ้ม หากวันนั้นมาถึงจริงๆก็คงจะเหลือแต่ความทรงจำดีๆให้ไว้คิดถึงไม่เสียดายหรือรู้สึกผิดอะไร