ต่อจากความเดิมตอนที่แล้วคบกันมาเรื่อย ๆ จนปีที่ 5 มันก็นานพอสมควรสำหรับคนที่ไม่เคยพอแล้วมาหยุดสำหรับเรา ทีนี้แหละเหมือนเวรกรรมตามสนองกับสิ่งที่เราทำกับทุก ๆคน   วันหนึ่งตกดึกมามีไลน์เด้งมาในเครื่องของเขาและมันแปลกตรงที่เขาเป็นคนที่จะวางโทรศัพท์ไว้ข้างเราในทุก ๆคืนตลอดที่คบกันมา 5 ปีแต่คืนนี้มันแปลกตรงที่เขาเอาไว้กับตัวเราถึงต้องแอบเอามาดูตอนเขาหลับเท่านั้นแหละ เราจับได้ว่าเขามีคนอื่น ความรู้สึกตอนนั้นคือจุกมากเพราะไม่เคยเป็นคนโดนแฟนนอกใจมากก่อน

ทุกครั้งก็จะเป็นเราที่นอกใจเลยไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลย โอ๋โห บอกเลยว่าทั้งจุก พูดไม่ออก น้ำตาไหล จะเป็นลม ไม่คิดว่าการที่คนรักนอกใจจะเจ็บได้ขนาดนี้ เจ็บจริง เจ็บแบบบอกไม่ถูกเลยไม่รู้จะบรรยายยังไงให้หมด เราเลยตั้งหลักแล้วปลุกเขาขึ้นมาคุยกันตรง ๆ จากนั้นเขาก็เล่าให้เราฟังทั้งหมดว่าทำอะไรไปบ้าง ที่เจ็บสุดคือเราเป็นทอมแต่แฟนเรานอกใจไปมีอะไรกับผู้ชาย จากนั้นเป็นเราเองที่ทำทุกอย่างให้เขากลับมายอมทุกอย่างที่ไม่ให้เขาไปไหนคิดไว้ว่าอยากให้คนนี้เป็นคนสุดท้ายสำหรับเราแล้วแต่ก็ยังไม่ใช่ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ น้ำหนักลงไปเป็น 10 กิโล ทุกวันถามตัวเองซ้ำ ๆว่าทำไมเราต้องทน ทำไมต้องมาเสียใจขนาดนี้เพราะเราเองไม่ใช่หรอที่ทำกับเขาตั้งแต่แรกที่คบไม่จริงใจกับเขาเลยเพราะเรายังลืมรักแรกไม่ได้เราก็ไม่ควรที่จะเอาใครก็ได้เข้ามาแทนที่หรืออยู่แค่แก้เหงา

รักครั้งที่ 3 คนนี้เริ่มต้นจากการที่เป็นกิ๊กเรามากก่อนเราเคยปฏิเสธที่จะให้เค้าเป็นตัวจริงถึง 2 ครั้งตั้งแต่รักแรกเลยเค้าก็ไม่เคยหายไปไหน หายไปแล้วก็กลับวนมาเจอกันอื่นแบบนี้หลายต่อหลายครั้ง จนครั้งนี้เราเลือกที่จะหยุดและขอให้เค้าเป็นตัวจริงในชีวิตเราจริง ๆ แล้วคบกับมาประมาณ 2 ปีทุกอย่างดีหมด ถึงจะเรียนคนละที่เลยชลบุรีกับรังสิต แต่ระยะทางไม่เคยทำอะไรเราได้ เจอกันทุกอาทิตย์รักครั้งนี้มันก็ดีมากคนละครึ่งทางทุกอย่าง ผลัดไปมาหากันคนละอาทิตย์ กินข้าวแชร์กัน เรื่องเรียนช่วยกันได้ คุยกันได้ทุกเรื่องช่วยกันจนเราจบมหาลัยมาได้ทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี ไม่เคยมีปัญหาเรื่อครอบครัวเลยเข้ากับที่บ้านได้ดีทุกอย่างถึงบ้านเขาจะรวยมากและเราฐานะปานกลางก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกแตกต่างอะไรมากเพราะครอบครัวของเขาดีมากจริง ๆ แต่ต้องเลิกกันเพราะโควิด19 ทุกคนอาจจะงงว่าทำไมเราถึงเลิกกันใช่มั้ย ?

คำตอบคือช่วงโควิดเราจบแล้วและก็ออกจากบ้านไม่ได้เราจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่กับเขาที่บ้าน สรุปแรก ๆมันก็ดีทุกอย่างแต่พอผ่านไป 2 เดือนปัญหาเริ่มเกิดอาจจะเพราะเราเหมือนกันมากเกินไปสรุปเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ เราและเขาเบื่อการที่เราอยู่ด้วยกันทุกวัน ทุกวินาทีเพราะออกไปไหนก็ไม่ได้ เจอหน้ากันจนเบื่อ จากที่อาทิตย์นึงเจอกันครั้งนึงความรู้สึกที่ต้องการกัน ต้องการเจอกันมันก็มาก แต่พออยู่ด้วยกันเรากลับเบื่อกัน ไม่สนใจกันมากขึ้นต่างคนต่างหาอะไรของตัวเองทำแค่อยู่บ้านหลังเดียวกันจนเขารู้สึกว่าเราหมดรักเขาแล้วไม่สนใจเขาเลย เราหาอะไรทำโดยการเล่นเกมติดเกมมากเข้าขั้นสตรีมเกมให้คนอื่นดูจนไม่สนใจเขาเลยเอาให้มันผ่านไปเป็นวัน ๆ เพราะช่วงนั้นเบื่อมากจริงกิน เล่นเกม นอนทำอยู่แค่นี้ จนวันนึงเราจับได้อีกแล้วว่าเขาแอบคุยกับคนอื่น เราเลยบอกเขาไปเหอะเราคงเข้ากันไม่ได้จริง ๆแหละแค่ติดโควิด 4 เดือนเรายังสนใจกันน้อยลงขนาดนี้ รักครั้งนี้ก็ต้องลงด้วยการที่เรายังรักกันมากสรุปรักครั้งนี้ก็ยังไม่ใช่รักครั้งสุดท้าย                                                 

             ปัจจุบันรักครั้งที่ 4 พึ่งเริ่มคบเลยต้องจะพยายามทำทุกอย่างให้มันดีกว่าทุกครั้ง ซื้อสัตย์กับเขา อยู่กับเขาเพราะรักไม่ใช่แค่แก้เหงาเหมือนที่ผ่าน ๆ มาเราไม่รู้หลอกว่ารักกับคนนี้จะเป็นรักครั้งสุดท้ายของชีวิตรึเปล่าแต่ก็จะซื้อสัตย์กับรักครั้งนี้ให้มากที่สุด