นอนทับที่ผี EP.7 ตอน โดนผีอำ

นอนทับที่ผี7

นอนทับที่ผี EP.7 ตอน โดนผีอำ

     โดนผีอำ หลังจากที่เราเรียนจบที่ประเทศจีนได้ไม่นาน เราก็กลับมาทำงานที่เมืองไทย ในสายการบินเดียวสนามบินดอนเมืองมีพนักงานไม่เพียงพอที่สนามบินสุราษฎร์จึงต้องไปสุราษฎร์ 1 เดือน บ้านพนักงานที่บริษัทให้เราพักจะเป็นบ้านที่อยู่ติดกัน บ้านที่เราอาศัยอยู่เป็นบ้านที่อยู่ริม บ้านหลังนี้จะมีพนักงานประจำ 1 คน

     เขาอยู่ในบ้านหลังนี้มานานกว่าหนึ่งปีแล้ว เมื่อเรามาถึงวันแรกความตื่นเต้นก็เปลี่ยนสถานที่ เมื่อพ่อขับรถพาฉันกลับบ้าน เขาก็เปิดประตูบ้าน ชั้นล่างจะเปิดให้บริการ มีโต๊ะยาวเพียงโต๊ะเดียวและหลังบ้านเป็นครัว แล้วมีเก้าอี้ครัวตัวเก่า เราเลยถามเขาว่าบ้านนี้มีผีไหม ฉันกลัวครัวมาก ฉันก็กลัวบันไดเหมือนกัน เขาพูดว่า “โอ้ ฉันอยู่ที่นี่มาปีกว่าแล้ว ฉันไม่ได้เจอเขา ฉันก็เลยโล่งใจ”

หลังจากนอนหลับ

     จากนั้นเราก็ขึ้นไปอาบน้ำและเข้านอน ห้องของเราจะนอนสองคนกับเขา เรานอนที่ขอบด้านนอก เวลาเรานอนไหว้พระที่ทำเสร็จแล้ว นอนได้แปปเดียวไม่รู้โดนผีอำ แต่มันไม่ใช่แค่พูด เราจะเห็นได้ชัดเจนว่าเป็นผู้หญิงผมยาว มันนั่งอยู่รอบตัวเรา แล้วโน้มตัวลงมาตรงหน้าเราช้า ๆ

     ผมมันมาโดนหูของเราแล้ว ทำอะไรไม่ต้องกลัว ดังนั้นเราจึงจับผมของเขา แล้วดึงหัวออกจากใบหน้าของเรา (เราเป็นคนที่กลัวผีเป็นทุนเดิมแต่เห็นบ่อยไม่ได้หมายความว่าความกลัวจะหายไป ฉันกลัวและฉันก็กลัวมากด้วย แต่เราเริ่มทะเลาะกันแล้ว)

     อดทนไว้อย่างนั้นสักพัก เราเหลือบมองผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ มองมาที่เรานิ่งๆ แล้วเราก็สาปแช่ง พรุ่งนี้เจอกันแน่นอน กูจะเอาไปถ่วงน้ำ อย่าเพิ่งไปเกิด บาปก็พอ ฉันต้องเป็นคนจรจัดอยู่ดี ไม่มีบุญก็ยังบาป

     เรากระโดดออกไปตะโกนบอกพี่ชายของฉัน บอกว่าผีจับไม่ได้ อยากนอนใกล้ ๆ ฉันกลัวมาก ตัวสั่นเลย พอตื่นมาก็บอกเขาว่าเจอแล้วบอกว่าเจอ!!! แต่ไม่กล้าบอก ฉันกลัวว่าฉันกลัว แล้วเราจะต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปอีกเดือนเต็ม วันแรกที่ฉันไปรับ ฉันอาศัยอยู่ที่สุราษฎร์ เราทำงานเฉพาะวันจันทร์ พุธ ศุกร์ ส่วนที่เหลือปิดอยู่ วันหยุดจะกลับบ้าน!!!

     ดังนั้นสิ่งที่เราจะทำในขณะนี้? ทุกสุดสัปดาห์ เราจะนั่งรถบัสไปเซ็นทรัลสุราษฎร์ธานีเพื่อหาหนังสืออ่าน เพื่อไม่ให้กลับบ้านเย็นฉันซื้อมันและเก็บไว้ในห้องนอนของฉัน นำกาต้มน้ำไฟฟ้าไปที่ห้อง เพื่อไม่ให้ต้องลงไปที่ครัว เพราะทุกครั้งที่เดินผ่าน เรารู้สึกเสมอว่ามีคนนั่งเก้าอี้อยู่ตรงนั้นเสมอ

     แล้ววันที่เราต้องไปทำงานที่สนามบินสุราษฎร์ธานีก็มาถึง เราจะไปทำงานตอน 4 โมงเย็นและกลับมาตอนตี 3 มีไฟ 1 ดวง และไฟ 1 ดวง เมื่อถึงเวลาขึ้นเครื่องก็ประมาณ 1.50 น. ถ้าใครทำงานที่สนามบินจะรู้ ว่าตอนขึ้นเครื่องต้องเดินไปรอบๆ รันเวย์ แต่พอได้รู้จักคนที่ทำงานที่นั่น

     เค้าบอกว่าทำไมต้องเดินรอบเข็มขัด (เข็มขัดที่โหลดกระเป๋าคือเรานั่งลงและลงไปกับกระเป๋าของเรา แต่ระหว่างทางที่เข็มขัดจะถึงด้านล่าง (ค่อยๆนึกภาพจะสับสน) จะมีกระจกตกอยู่รอบๆ ทำให้เรามองเข้าไปใน Gate (ประตูเป็นทางออก Boarding ที่เรานั่งรอเวลาขึ้นเครื่อง)

     ประตู 1-2 เห็นลุงหัวขาวนั่งอยู่คนเดียว ดวงตาของคุณมองไปข้างหน้านั่งนิ่งมากเราคิดว่าไฟในใจของเรายังไม่ดับ เพราะทุกสายการบินมีไฟฟ้าดับประมาณ 16.00 น. ลุงเป็นใคร? ซักพักลุงก็หันมาทำหน้าเขียว เราลุกขึ้นวิ่งตามเข็มขัด ลงมาข้างล่าง ฉันบอกว่าเดินช้าๆ เราบอกเขาว่าเราเจอผี ผี หัวขาว ชายชราแน่นอน พวกเขาบอกฉันว่าฉันอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้วและไม่เคยเจอเลย

 

ตอนที่แล้ว : นอนทับที่ผี EP.6 เจอของดีเข้าแล้ว