นอนทับที่ผี EP.9 สนามบินย่านดอนเมือง

นอนทับที่ผี9

นอนทับที่ผี EP.9 สนามบินย่านดอนเมือง

     สนามบินย่านดอนเมือง หลังจากนั้นเมื่อเราไปทำงานตอนตี 3 เราจะอาบน้ำตั้งแต่สี่โมงเย็น ไปทำงานตอนเที่ยงคืน พนักงานดีเด่น 5555 ถึงสนามบินเร็วมาก พอไปถึงก็เข้านอนรอเวลา แล้ววันหนึ่งก็เกือบตี 3 เรากำลังยืนถ่ายสำเนา จากเครื่องถ่ายเอกสาร

จะดูที่โต๊ะกินข้าวและที่ใส่เอกสาร แต่โต๊ะกินข้าวเห็นแต่เก้าอี้ เพราะมีพาร์ทิชั่นกั้นไว้ เลยดูไม่หมด เพื่อนก็เลยเอาเอกสารไปวางข้างโต๊ะอาหาร แล้วเราก็เบือนหน้าหนี เราเห็นผู้หญิงผมสั้นยืนหันหลังให้ ใส่ชุดพนักงาน

ส่งต่อความหลอน

     จากนั้นเราก็หันไปถ่ายสำเนาต่อ แล้วเราก็ได้ยินเสียงเก้าอี้ เหมือนมีคนลากให้นั่ง แล้วเพื่อนเราก็เดินออกไป เราเลยถามว่าคุยกับใคร? ทำไมไม่เห็นผมในออฟฟิศเลย มีแต่คนผมสั้น (ยกเว้นผม) เพื่อนบอกไปคนเดียว คุยอะไรกัน?

เราเลยพูดว่า ‘เมื่อกี้ ผู้หญิงในชุดทำงานยืนอยู่ตรงทางเดิน ฉันได้ยินเสียงลากเก้าอี้’ แล้วเราก็ชี้เก้าอี้หาย เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย มันบอกว่าอิบามาคนเดียว อ๋อ ฉันเห็นแล้ว (วันนี้เรายังไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่ยังใส่เครื่องแบบสายการบินด้วย)

หลังจากนั้นเราไปรับเครื่องบินที่จุดขาเข้าระหว่างประเทศ (รับเครื่องบิน เพื่อพาผู้โดยสารไปยังขาเข้าเป็นผู้โดยสารที่มาจากต่างประเทศ) เราจำไม่ได้ว่าจะไปรับที่ประตูไหนเราจำได้เท่านั้น ประตู 12-15 แต่เราไม่รู้ว่าประตูไหน นานมาแล้ว มา

เรานั่งบนเก้าอี้สักพักก็มีเสียงเดิน บันไดเลื่อนที่ดอนเมืองไม่ใช่บันไดเลื่อนที่ไหลตลอดเวลา แต่จะไหลก็ต่อเมื่อมีคนเหยียบเข้าไปจะมีเซ็นเซอร์ จากนั้นบันไดจะเคลื่อนที่ (ประหยัดไฟ) ซึ่งเวลาประมาณตี 1 ไม่มีเครื่องลง แล้วเรานั่งคนเดียว!!!

เมื่อเราได้ยินเสียง (เริ่มเดิน) เราหันหลังกลับก็ไม่มีใครอยู่ที่นั่น สักพักจะได้ยินเสียงอีกครั้ง ด้านท้ายของทางเดิน ปลายสไลด์ โปรดระวัง (อันนี้จะไม่ดังถ้าไม่มีอะไรเหยียบเซ็นเซอร์) เราค่อย ๆ เดินออกไป ให้ใครมองก็รู้ว่าเรากลัว

เราเดินไปเปิดประตู แล้วพบกับพี่ที่ขับงวงช้าง (งวงช้างเป็นสะพานเชื่อมระหว่างประตูกับเครื่องบิน เรียกว่า สะพานบริท) เราจึงรู้จักกัน

เรา : หวัดดีพี่

พี่ : เจอตลอด เคยหยุดงานมั่งมะเนี่ย

เรา: นานนนนทีๆ

พี่ : เพื่อนหายไปไหน เครื่องจะมาแล้ว

เรา : เพื่อนไร วันนี้คนทำงานไม่พอ มาคนเดียว

พี่ : อ้าว เห็นยืนคุยกันอยู่ตั้งนาน ว่าจะเข้าไปทักละ แต่เห็นคุยกับเพื่อนอยู่

เรา : อย่ามาหลอกกัน เด่วเหอะๆ

พี่ : หลอกบ้าไร ก็เห็นจากกระจกว่ายืนคุยกันอยู่

เรา (คือกุนั่งอยู่คนเดียว พอเครื่องมา เราก็วิ่งไปรับ ) อะไรคือเพื่อน คืออะไร ใครคุยกัน งงค่ะ กลัวมากด้วย หลังจากนั้น
พอเรารับเครื่องเสด ก็เดินออกมาศาลาข้างหน้าเกท แล้วก้เจอป้าแม่บ้านที่ทำความสะอาด

     จากนั้นเราถามป้าแม่บ้านว่าทำงานดึกไหม ไม่กลัวเหรอ? คุณป้าบอกกลับว่า “อ้อ เธอเคยชินแล้ว เหมือนประตู 12-15 มากกว่า มีแม่บ้านอยากทำงานแถวนี้ไม่มากนัก เคยเจอกันหมด เราสนใจอยู่แล้วว่ามีงาน

ท่าอากาศยานดอนเมือง เปิดมาร้อยปีแล้ว ผู้คนจำนวนมากเสียชีวิตในสนามบิน เสื้อเหลือง เสื้อแดง ปิดสนามบิน มีหลายศพในสนามบิน เขาพามานี่!!! แล้วป้าก็บอกว่าที่ฉันเห็นตลอดคือประตู 12 (อาจจะจำไม่ผิด) หรือ 15 ฉันจำไม่ได้

ขณะนั้นเมื่อการบินไทยตกที่เมืองกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล เครื่องบินของการบินไทยชนภูเขา เครื่องระเบิด ไม่พบศพบางส่วน และบางส่วนหายไป ไม่รู้ว่าใครเป็นคนชาติไหน เพราะตอนนั้นเทคโนโลยียังไม่ดีเท่านี้

แล้วการบินไทยก็นั่งเครื่องบินเปล่าไปรับศพ พาพระอัญเชิญวิญญาณกลับบ้าน แล้วลงมาที่เกด ที่นี่นักบินกลับมาและลูกเรือทั้งหมดพูดพร้อมกัน “คนเต็มแม้ว่าพวกเขาจะเอาเครื่องเปล่าไป นักบินเห็นว่ามีคนกำลังจับปีกของเครื่องบินไว้ ที่ประตูนี้คนจะเจอกันบ่อยมาก

แต่ป้าไม่กลัว ป้าไปกับเพื่อนตลอด 55 คุณปู่เคยเห็น มีคนนั่งอยู่ที่ประตูก็เต็มแม้ว่าจะไม่มีเที่ยวบินก็ตาม คุณป้าต้องไปเก็บขยะบนเครื่องบิน ป้าเลยไปดูที่จอ สายการบินไหนใช้เกทนี้แต่ไม่มี เมื่อฉันกลับมาทุกคนก็หายไป คุณปู่รู้ว่าเขาถูกตี

เดี๋ยวมาต่อนะคะ

 บทความก่อนหน้านี้ : นอนทับที่ผี EP.8 ตกตึกในสนามบิน